Ο Φώτης Κόντογλου μιλάει για τα Άγια Θεοφάνεια.

Παρακολουθείστε ένα μοναδικό ηχητικό ντοκουμέντο με ομιλία του Φώτη Κόντογλου για τη Μεγάλη Δεσποτική Εορτή των Θεοφανείων:

Η "Μάχη" της Ακρόπολης: Χριστιανοί εναντίον Ειδωλολατρών.

Γράφει ο Δημήτριος Β. Χήτος

          Καιρός να μελετήσουμε ξανά την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Όχι, αυτή που διδαχθήκαμε στα σχολεία μας, αλλά τα γεγονότα όπως συνέβησαν στην "πραγματικότητα"! 

      Ο λόγος για το αξεπέραστο μνημείο της κλασικής εποχής του Ιερού Βράχου της Ακρόπολης των Αθηνών, τον Ναό αφιερωμένο στην Αθηνά Παρθένο. Το θαυμάσιο αυτό δημιούργημα των προγόνων μας που στέκει εκεί για 2.500 χρόνια, και κάνει κάθε Έλληνα και κάθε άνθρωπο επί γης υπερήφανο, έχει συνδεθεί άρρηκτα με την πόλη των Αθηνών    σε σημείο ώστε να είναι το έμβλημά της, δεδομένου ότι κανείς δεν μπορεί να φανταστεί αυτή την πόλη χωρίς τον Παρθενώνα.

       Κι ενώ όλοι αισθανόμαστε δέος και θαυμασμό αντικρίζοντας το μεγαλόπρεπο μνημείο της φυλής μας, και μπορούμε να περιηγηθούμε πλέον στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης παρατηρώντας ενδελεχώς τα εκθέματά του, πληροφορούμαστε από την ψηφιακή αναδρομή στην ιστορία του Παρθενώνα, που έχει δημιουργήσει για το σκοπό αυτό το Υπουργείο Πολιτισμού, ότι τη μεγαλύτερη καταστροφή του μνημείου την προκάλεσε ένα "νέο βαρβαρικό φύλο" που λέγονται "Χριστιανοί"!

       Σύμφωνα λοιπόν με την προαναφερθείσα ψηφιακή παρουσίαση με την "κάθοδο" των Χριστιανών έλαβε χώρα στον Ιερό Βράχο μια ασύλληπτη καταστροφική επίθεση εναντίον του μνημείου του Παρθενώνα. Οι Χριστιανοί μεθυσμένοι  από καταστροφικότητα επιτέθηκαν στο μνημείο, και τί έκαναν οι βάρβαροι! μετέτρεψαν τον Παρθενώνα σε χριστιανικό ναό, αλλά πώς; προκαλώντας του ανεπανόρθωτες ζημιές... 

      Παρακολουθώντας, λοιπόν, αυτό το φρικτό θέαμα άρχισα να θέτω στον εαυτό μου διάφορα ερωτήματα. "Καλά, οι Αθηναίοι δεν είχαν αφιερώσει ένα βωμό "τω αγνώστω θεώ" από τον οποίο κινούμενος ο Απόστολος Παύλος έκανε την ομιλία του στον Άρειο Πάγο;" " Αυτοί οι Αθηναίοι δεν ήταν που ειρωνεύτηκαν το κήρυγμα του Απ. Παύλου λέγοντας "ακουσόμεθά σου πάλιν περί τούτου" για να τον αποφύγουν;". "Οι ίδιοι Αθηναίοι δεν αυτοί που μπολιάστηκαν σιγά σιγά από το χριστιανικό κήρυγμα ώστε να βαπτισθούν σταδιακά μέσα στην πάροδο των χρόνων, μέχρι το 438 μ.Χ. όπου συνέβησαν τα γεγονότα που εξετάζουμε;". Οι ίδιοι πάλι Αθηναίοι δεν είναι αυτοί που μετέτρεψαν τον Παρθενώνα σε χριστιανικό ναό για τις λατρευτικές τους ανάγκες, καθώς ήταν πλέον όλοι χριστιανοί;". 

          Γιατί λοιπόν, στην ψηφιακή παρουσίαση του Υπουργείου Πολιτισμού για τον Παρθενώνα οι "Χριστιανοί" παρουσιάζονται σαν ένα βαρβαρικό φύλο που ήθελε μόνο "να κλέψη και θύση και απολέση" ;". 

                   Το χριστιανικό ήθος δεν καλλιεργεί τέτοιου είδους συμπεριφορές. Η μετατροπή του Παρθενώνα σε χριστιανικό ναό ήταν μια φυσική εξέλιξη. Σε περίπτωση που κάποιο χριστιανικό χωριό απομακρυνόταν σταδιακά σε βάθος χρόνου, για διάφορους λόγους, από την πίστη του στον Τριαδικό Θεό και ασπαζόταν π.χ. το Ισλάμ, ποια θα ήταν η κίνησή τους για την εξεύρεση του τόπου λατρείας; Μα φυσικά θα μετέτρεπαν τον χριστιανικό ναό σε μουσουλμανικό τέμενος, αφού δεν θα υπήρχε πλέον χριστιανός στο χωρίο! Ε, αυτό δε συνέβη και με τον Παρθενώνα; Ήταν φυσική εξέλιξη όπως προείπα. Ο χριστιανισμός δεν είναι βανδαλισμός! Όπως, λέει και ο ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών π. Γεώργιος Μεταλληνός στο έργο του Τουρκοκρατία " Ο Ελληνισμός, στην ένωσή του με το Χριστιανισμό, δεν αλλοτριώθηκε, αλλά ολοκληρώθηκε".

              Όλα αυτά προκύπτουν βέβαια, από την μανιώδη προσπάθεια κάποιων που επιθυμούν να αποχριστιανικοποιηθεί ο λαός μας! Προσπαθούμε να αποβάλλουμε κάθε τι που θυμίζει Χριστό μέσα μας· το στήσαμε απέναντί μας και μελετάμε τρόπους, μεθόδους και τεχνικές να του "βγάλουμε" τα μάτια. Δεν θέλει πολλή σκέψη ώστε να καταλάβει κανείς πως οι μεγαλύτερες καταστροφές του εν λόγω μνημείου ήταν οι εξής: το 267 μ.Χ. όταν οι Έρουλοι κατέστρεψαν την πόλη των Αθηνών και τον Παρθενώνα. Το 1687 μ.Χ. όταν οι Εννετοί βομβάρδισαν τον Παρθενώνα, προκαλώντας σχεδόν την ισοπέδωσή του. Και τέλος, το 1802 μ.Χ. όταν ο Λόρδος Έλγιν αποτελείωσε την καταστροφή του μνημείου με την επαίσχυντη κλοπή των γλυπτών του Παρθενώνα.

    Αν ο χριστιανικός ναός του Παρθενώνα δεν είχε μετατραπεί σε τζαμί, και τελικά καταστραφεί από τους Εννετούς, σήμερα θα ήταν διατηρητέο μνημείο! Αν ήταν και διακοσμημένος με ψηφιδωτά δε θα μπορούσαμε να τον λειτοργίσουμε κιόλας... Όπως συνέβη με τη Μονή Οσίου Λουκά Βιωτίας μέχρι πριν λίγα χρόνια, την Παρηγορήτισσα της Άρτας, τη Ροτόντα της Θεσσαλονίκης κ.α. πολλά μνημεία. 

       Το σίγουρο πάντως είναι πως αν υπήρχε η Αρχαιολογική Υπηρεσία την εποχή που οι "Χριστιανοί" κατέστρεψαν τον Παρθενώνα, τότε δεν θα μας απασχολούσε το θέμα αυτό σήμερα· καθώς απαγορεύεται οποιαδήποτε παρέμβαση επί των μνημείων... 

Παρακολουθείστε το επίμαχο βίντεο:  

Ενοριακή Απογραφή 2014.

Γράφει ο Δημήτριος Β. Χήτος.


   

  Η εκμετάλλευση της ημέρας του Σταυρού (Παραμονή Θεοφανείων), από ποιμαντικής άποψης, για τον ποιμένα κρίνεται όχι μόνο απαραίτητη, αλλά και επιβεβλημένη, καθώς αποτελεί μια θαυμάσια ευκαιρία επικοινωνίας με όλο του το ποίμνιο, και μάλιστα στο σπίτι του καθενός χωριστά την ίδια κιόλας ημέρα. Όταν, βέβαια, η ενορία είναι ένα χωριό. Γιατί, οι ενορίες των πόλεων λόγω του πολυάριθμου πληθυσμού ξεφεύγουν από τα πλαίσια της έννοιας "Ενορία". Έτσι, για να προσδιορίσει κανείς την ενορία σε μια πόλη πρέπει να περιορίσει τα όριά της μόνο στους μονίμως  εκκλησιαζομένους οι οποίοι διατηρούν τους πνευματικούς δεσμούς με τον ποιμένα-εφημέριό τους, μιας και οι υπόλοιποι που ανοίκουν στο ποίμνιο της ενορίας δεν είναι ενεργά μέλη αυτής διατηρώντας έτσι μια τυπική και όχι ουσιαστική ενοριακή συνοχή.

           Σε αντίθεση λοιπόν με τις ενορίες των πόλεων ένα χωριό, έστω και αραιοκατοικημένο, ταυτίζεται απόλυτα με την ενορία, αφού και οι μη τακτικώς εκκλησιαζόμενοι γνωρίζουν τον ποιμένα, τον παπά τους και αντίστοιχα ο παπάς γνωρίζει αυτούς.
           Ως θιασώτης της αντίληψης αυτής, είμαι σε θέση να αποδείξω την ορθότητά της με πραγματικά στοιχεία. Με την ευκαιρία του αγιασμού των σπιτιών της Ενορίας Χαροκοπίου την ημέρα του Σταυρού, κάθε χρόνο πραγματοποιείται αθόρυβα και διακριτικά μια αναλυτική απογραφή του ποιμνίου της ενορίας, ώστε ο εφημέριος να γνωρίζει ανά πάσα στιγμή πόσες ψυχές διαμένουν μονίμως, δηλαδή διανυκτερεύουν κάθε βράδυ κι όλο το χρόνο, μέσα στα όρια της ενορίας του.

    Από την απογραφή του 2014 προκύπτουν για την ενορία μας τα εξής στοιχεία:   

οικογένειες που κατοικούν μόνιμα στο χωριό: 190.

μόνιμοι κάτοικοι (κοιμούνται κάθε βράδυ στο χωριό) : 467.

παρεπιδημούντες (διαμένουν στα Γιάννενα και επισκέπτονται 
το χωριό τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες)                        : 230.    
            
       Η απογραφή περιλαμβάνει κι άλλες κατηγορίες όπως: οι μονίμως κατοικούντες  στην πόλη των Ιωαννίνων (δηλ. όσοι δεν έχουν δικό τους σπίτι στο χωριό, επομένως δεν το επισκεπτονται σχεδόν ποτέ ή όταν βρεθούν σε αυτό φιλοξενούνται από τους γονείς τους), οι κατοικούντες στην Αθήνα, σε άλλες πόλεις της Ελλάδας ή στο εξωτερικό, ο αριθμός των νέων του χωριού, μονίμων και μη, και τέλος ο αριθμός των κλεισμένων ή εγκαταλελειμένων σπιτιών. Τα αποτελέσματα των ανωτέρω κατηγοριών δεν αναφέρονται διότι είναι απογοητευτικά.  

   Ο αριθμός των παρεπιδημούντων είναι υπολογίσιμος, γιατί ένα μεγάλο ποσοστό από αυτούς εκκλησιάζονται κάθε Κυριακή στο Χαροκόπι, καίτοι διαμένουν όλη την εβδομάδα στα Γιάννενα.
        Είναι πασιφανές πως η ανωτέρω επιχειρηματολογία σχετικά με τον προσδιορισμό του όρου "ενορία" επαληθεύεται. Ποιος είναι ο παπάς εκείνος που γνωρίζει το ποίμνιό του όπως την παλάμη του χεριού του; Ιδού, μόλις αποδείχθηκε ότι το Χαροκόπι, ακόμη και σήμερα που βρίσκεται σε πληθυσμιακό μαρασμό,  είναι μια ενορία αυτής της κατηγορίας και μάλιστα με έναν εφημέριο πραγματικό ποιμένα. 

Ημερολόγιο του Ιερού Ναού Εισοδίων της Θεοτόκου Χαροκοπίου για το 2014.

Ο Ιερός Ναός Εισοδίων της Θεοτόκου Χαροκοπίου εξέδωσε το ανωτέρω Ημερολόγιο-Αγιολόγιο για το έτος 2014.

Το ημερολόγιο περιέχει μία σελίδα για κάθε μήνα του έτους σε μορφή Αγιολογίου (βλέπε εικόνα δεξιά), με ένθετους πίνακες των Αποστολικών και Ευαγγελικών αναγνωσμάτων των Κυριακών και Μεγάλων Εορτών. Ενώ, στην πίσω σελίδα κάθε μήνα περιέχει σύντομο συναξάρι των Αγίων κάθε ημέρας.

Τιμάται στα 5 ευρώ και τα έσοδα θα διατεθούν για την αγιογράφηση της Αγίας Προθέσεως του Ναού. 

Θεοφάνεια του 2014 στο Χαροκόπι.

     

Με κάθε λαμπρότητα, όπως απαιτείται άλλωστε, εορτάστηκε και φέτος η μεγάλη Δεσποτική Εορτή των Θεοφανείων στην Ενορία Χαροκοπίου. Στο κάλεσμα του γνώριμου ήχου της λαγαρής καμπάνας του χωριού ανταποκρίθηκαν οι Χαροκοπίτες και οι Πλατανιώτες το πρωί της 6ης Ιανουαρίου 2014 και προσήλθαν με τα αγιασματάριά τους στον Ιερό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου, για να συμμετάσχουν στην Πανηγυρική Θεία Λειτουργία των Θεοφανείων και να λάβουν το Μεγάλο Αγιασμό.

         Αφού τελέσθηκε ο Όρθρος, χωρίς να παραληφθεί τίποτε, ακολούθησε η Πανηγυρική Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου κατά την οποία κηρύχθηκε ο Θείος Λόγος και εν συνεχεία τελέσθηκε ο Μέγας Αγιασμός, οι χριστιανοί "ευσχημόνως και κατά τάξιν" προσκύνησαν τον Τίμιο Σταυρό και αγιάστηκαν από τον εφημέριο π. Παύλο Βασιλείου, και εξερχόμενοι έλαβαν τα αγιασματάριά τους με τον Αγιασμό, ώστε να ράντησουν ό,τι δεν πρόλαβε ο παπάς την ημέρα του Σταυρού, τους κήπους, τα μαντριά, τα κοπάδια και τα αυτοκίνητά τους. 

Ενώ τέλος, "σηκώθηκε" το ύψωμα που είχαν φέρει οι εορτάζοντες.

      Είναι γεγονός ότι η προσέλευση των χωριανών ήταν αθρόα, ενώ όπως και στην Πρωτοχρονιά, πολλοί ήταν οι νέοι διαφόρων ηλικιών που συμμετείχαν στον εορτασμό των Θεοφανείων όχι μόνο με την παρουσία τους, αλλά και συμμετέχοντας στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.  

Ο παπάς "άγιασε" τα σπίτια.

              Γράφει ο Δημήτριος Β. Χήτος.

        Τελέσθηκε και φέτος, κατά τα ειωθότα, ο Μέγας  Αγιασμός για τις οικίες της Ενορίας   Χαροκοπίου από τον ακούραστο εφημέριο π. Παύλο Βασιλείου, ο οποίος παρά τα προβλήματα της υγείας του τήρησε το έθιμο την ημέρα του Σταυρού (παραμονή των Θεοφανείων) και με περισσή ευλάβεια "άγιασε", κατά το κοινώς λεγόμενο, όλες τις οικίες του χωριού, από την Αράθερ΄ μέχρι τον Κρεμαστό κι από τη Γκούμα μέχρι το Ριγκούζιο. 

        Η επίπονη αυτή διαδικασία, που διήρκεσε όπως κάθε

χρόνο δώδεκα ώρες, 

παραμένει μέχρι σήμερα, ως ένα λείψανο, για να μας θυμίζει μια νοσταλγική εποχή που δυστυχώς έχει περάσει ανεπιστρεπτί! Πολλοί από τους αναγνώστες αυτού του άρθρου μπορεί να με χαρακτηρίσουν γραφικό και να μου αποδώσουν μια εμμονή στο παρελθόν! Ίσως και να έχουν δίκιο. Αλλά αισθάνομαι τρομερά αδύναμος ώστε να περιγράψω γλαφυρά και να αποδώσω μεγαλοπρέπεια στην πνευματικότητα και στη λειτουργική κατάρτιση και τάξη του Χαροκοπίου σήμερα, έχοντας εντυπωμένες μέσα μου τις εικόνες που αντίκριζα σαν μικρό παιδί κατά την ημέρα του Σταυρού· που μπορεί να αποτελούσαν το κύκνειο άσμα μιας άλλης εποχής, δεν συγκρίνονται όμως με τις αντίστοιχες σημερινές που θα μπορούσε κανείς να τις αποκαλέσει "κατάντημα". 

     

  Σε νηπιακή ηλικία ευρισκόμενος θυμάμαι τη μάνα να μας προετοιμάζει από τις 4 Ιανουαρίου για την ημέρα του Σταυρού. Προηγούνταν η κατ΄ οίκον κατήχηση. Πάντα γινόταν αναφορά στο μεγάλο γεγονός των Θεοφανείων και στη σπουδαιότητα του Μεγάλου Αγιασμού, αφού μετά τον αγιασμό των υδάτων θα έφευγαν τα "παγανά" (=καλικάντζαροι). Στη συνέχεια ακολουθούσε η καθαριότητα του σώματος. Δεν μπορούσες να

προσκυνήσεις το Σταυρό στις 5 του μήνα χωρίς να είσαι καθαρός, ενώ παράλληλα  έπρεπε να πλυθείς για να μεταλάβεις την ημέρα των Θεοφανείων, αφού του Σταυρού ήταν μεγάλη εορτή και δεν επιτρεπόταν οποιαδήποτε εργασία. Και την ημέρα του Σταυρού ξυπνάγαμε από νωρίς το πρωί -νύχτα- ώστε να ετοιμαστούμε, διότι δεν ξέραμε τί ώρα θα ερχόταν ο παπάς  στο σπίτι να μας "αγιάσει", κι έβγαινε η μάνα στην είσοδο του σπιτιού να προϋπαντήσει τον παπά, ήταν ασέβεια ο παπάς να ψάχνει το κουδούνι της πόρτας!  Βέβαια, πρέπει να αναφερθεί ότι η αλάδωτη νηστεία εκείνη τη μέρα ήταν αυτονόητη! Η διαδικασία αυτή γινόταν σε κάθε οικογένεια, δεν ήταν μεμονωμένη περίπτωση.

         Και σήμερα; Αχ... σήμερα! Σήμερα ο παπάς χτυπάει την

πόρτα στις 10 το πρωί και οι νέες νοικοκυρές ανοίγουν αναμαλλιασμένες από τον ύπνο, φορώντας τις πιτζάμες με μια έκφραση απορίας στο πρόσωπό τους σαν να σου λένε "δεν περίμενα ότι θα ερχόσασταν τόσο νωρίς!", κι αφού περάσεις μέσα σου λέει  πραεία τη φωνή "πάτερ συγγνώμη δεν σας ανοίγω το δωμάτιο των παιδιών γιατί κοιμούνται"...
Ή χτυπάει ο παπάς την πόρτα κατά το μεσημέρι -σημειωτέον ότι κάθε χρόνο ο παπάς ακολουθεί διαφορετική διαδρομή ώστε να μην υπάρχουν διαμαρτυρίες- και σου λένε "τώρα είναι μεσημέρι δεν πάει ο κόσμος στα σπίτια". Ή, πάλι, χτυπάει ο

παπάς την πόρτα κι αφού περάσει μέσα να ραντίσει ψάλλοντας το "Εν Ιορδάνη..." βλέπει κάποιο μέλος της οικογένειας ξαπλωμένο στον καναπέ παρακολουθώντας τηλεόραση,  κι ενώ βλέπει το παπά συνεχίζει το χουζούρι απαθής απέναντι στο Σταυρό και στην 

Ιερωσύνη! Ευτυχώς, όμως υπάρχουν ακόμη νοικοκυριά που

απηχούν εκείνο τον παλιό καλό καιρό, οι οποίοι μετά τη δύση του ηλίου ανάβουν όλα τα φώτα περιμετρικά ώστε να τους δει ο παπάς και να μην τους ξεχάσει. Αλλά και οι περιπτώσεις χριστιανών που περιμένουν από τις 6 το πρωί τον παπά, κι όταν αυτός φθάσει σ' αυτούς στις 6 το απόγευμα, του λένε "του χρόνου παπά μου να ΄ρθεις πρώτα σε μένα" και μετά οδηγεί τον παπά στο σπίτι της αδερφής της που είναι στην Αθήνα και στο σπίτι της κόρης της που είναι στα Γιάννενα, για να αγιαστούν κι αυτά. 

        Όλα αυτά αναφέρονται απλώς ως μια διαπίστωση, που σκοπό έχει να μας προβληματίσει όλους ώστε να ενεργοποιήσουμε ξανά τα πνευματικά μας αισθητήρια.      

      Δόξα τω Θεώ, άντε να δούμε και του χρόνου!

 
          
                 

Επιτέλους, μια διαφορετική Πρωτοχρονιά !

Γράφει ο Δημήτριος Β. Χήτος.

"Επιτέλους, μια διαφορετική Πρωτοχρονιά !"  

      Ήταν το επιφώνημα όλων όσων παρευρέθηκαν σήμερα στην πρώτη Θεία Λειτουργία του Νέου Έτους 2014 στον Ιερό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Χαροκοπίου.

         Φαίνεται πως καθετί το αυθεντικό, που προέρχεται από τη μεγάλη κιβωτό της Παράδοσης, είναι ταυτόχρονα και διαχρονικό.  Ο πολύβουος τρόπος εορτασμού της Πρωτοχρονιάς που υιοθετήθηκε μεταπολεμικά από τον ελληνικό λαό, παραμερίζοντας παράλληλα τα παραδεδομένα από αιώνες έθιμα, αρχίζει πλέον να χάνει έδαφος· θυμίζοντας  έτσι τον ιό που προσβάλει έναν υγιή οργανισμό και δρα επί αυτού, ώσπου το ανοσοποιητικό σύστημα να μπορέσει να αντισταθεί, και τελικά να τον καταστείλει. Η ταπεινή μεγαλοπρέπεια της ρωμαίικης παράδοσης δημιουργεί εντύπωση στον Χριστιανό, που έχει μάθει να ζει και να εορτάζει σύμφωνα με τα φράγκικα πρότυπα, τα επιμελώς επιβεβλημένα!

    Αυτό ακριβώς αποδείχθηκε σήμερα, που για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά η Ενορία Χαροκοπίου πραγματοποίησε την κοπή της Βασιλόπιτας μετά την Πρωτοχρονιάτικη Θεία Λειτουργία και την Δοξολογία του Νέου Έτους. Η περσινή προσπάθεια απέδωσε καρπούς, όπως αποδείχθηκε από τη συμμετοχή των πιστών, οι οποίοι ήταν αριθμητικά διπλάσιοι από πέρυσι. Το παρήγορο όμως είναι το γεγονός πως οι νέοι του χωριού έδωσαν δυναμικό παρόν! Θα αναρωτηθεί κανείς, τί είναι αυτό που ενδιαφέρει την Εκκλησία; Η ποιότητα ή η ποσότητα; Και η απάντηση είναι: Ούτε η ποιότητα, αλλά ούτε και η ποσότητα! Το επιθυμητό της επιδίωξης της ποιμαντικής δράσης είναι η ποιοτική ποσότητα, κι αυτό πλέον είναι κατάδηλα εφικτό.  

       Έτσι, κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας έγινε σχετική ομιλία περί του Μεγάλου Βασιλείου και του εθίμου της Βασιλόπιτας. Ενώ, μετά τη Θεία Λειτουργία τελέσθηκε η Δοξολογία του Νέου Έτους και αναγνώσθηκε η ευχή επί της Βασιλόπιτας. Η οικογένεια του κυρίου Βασιλείου Τσόδουλου, και συγκεκριμένα η σύζυγος αυτού κυρία Γιολάντα Τσόδουλου επιμελήθηκε και πρόσεφερε τη Βασιλόπιτα, η οποία σημειωτέον είχε θαυμάσια γεύση και εμφάνιση! Στη συνέχεια προσφέρθηκαν από το Ναό διάφορα αναψυκτικά για να συνοδεύσουν τη Βασιλόπιτα, ώσπου να βρεθεί το φλουρί, το οποίο κέρδισε ο επίτροπος του Ναού κύριος Ευάγγελος Βίνης. Το φλουρί επιβραβεύτηκε με μια επάργυρη εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Οφείλουμε πολλές ευχές στον "τυχερό", ο οποίος εγκαινίασε τη νέα του θητεία στην Εκκλησιαστική Επιτροπή Χαροκοπίου με τον καλύτερο τρόπο!



Ευχόμαστε, η κίνησή μας αυτή του χρόνου να έχει μεγαλύτερη ανταπόκριση, όχι για την τέρψη της ματαιοδοξίας του ανθρώπου, αλλά για τη δόξα του Τριαδικού Θεού και την τιμή του Μεγάλου Βασιλείου.

 Καλή Χρονία !