"Λόγος εις την Κυριακήν της Σταυροπροσκυνήσεως"

Του εν αγίοις πατρός ημων Λουκά 

Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως της Κριμαίας.

      «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς. Άρατε τον ζυγόν Μου εφ' υμάς και μάθετε απ' Εμού, ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία, και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών. Ο γαρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν εστίν» (Ματθ. ΙΑ.28 – 30).

        Μεγάλη είναι η αγκαλιά του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τόσο μεγάλη που δεν μπορούμε να φανταστούμε. Ο Κύριος έχει στην αγκαλιά του όλους όσους υποφέρουν στη ζωή τους από τις θλίψεις και τις στενοχώριες. Τί βάθος έχει η καρδιά Του και πόσο δυνατή είναι η αγάπη Του, αφού μπορεί όλους αυτούς που κοπιάζουν και είναι φορτωμένοι να τους αναπαύσει, να τους παρηγορήσει και να τους δώσει δύναμη να υπομένουν τις θλίψεις και να μην απελπίζονται όταν αδικούνται στη ζωή τους!

         Είναι όμως παράξενος ο τρόπος με τον οποίο επιχειρεί να το κάνει! Μας προτείνει να αφήσουμε τον ανυπόφορο για πολλούς ζυγό της ζωής και να σηκώσουμε επάνω μας έναν άλλο ζυγό: άγνωστο στον κόσμο, απαλό, αγαθό και ελαφρό, δικό του ζυγό. Όταν λέμε ζυγό, εννοούμε κατάσταση στην οποία βρίσκεται ένας δούλος. Την κατάσταση βέβαια αυτή δεν την θεωρούμε καθόλου ευχάριστη. Τον δικό του όμως ζυγό ο Κύριος τον ονομάζει απαλό και ελαφρό.

      Πώς να το καταλάβουμε; Γιατί είναι απαλός και ελαφρός ο ζυγός του Χριστού; Μήπως επειδή ζυγό ονομάζει τον θείο νόμο της αγάπης του τον οποίο δίνει στον κόσμο, στον κόσμο ο οποίος σχεδόν καθόλου δεν σκέφτεται την αγάπη; Ή επειδή ο δικός του λόγος της αγάπης άνοιξε για την ανθρωπότητα, που ζούσε χωρίς αγάπη, έναν καινούριο κόσμο, έναν κόσμο στον οποίο λάμπει το θείο φως της αγάπης, που διαλύει το οποιοδήποτε σκοτάδι; Δεν είναι μεγάλη χαρά να βγούμε από το σκοτάδι στο φως; Δεν θα σκιρτήσει η καρδιά του ανθρώπου όταν θα βγει από το σκοτάδι και θα καταλάβει ότι ο ίδιος ο Κύριος τον κρατά στην αγκαλιά Του;

       Αλλά τί επιτέλους σημαίνει ζυγός του Χριστού; Σημαίνει να ζούμε σύμφωνα με τις εντολές του. Να είμαστε ταπεινοί και πράοι, να διψάμε και να πεινάμε την υψίστη αλήθεια. Να είμαστε ελεήμονες και καθαροί τη καρδία. Να μας κακολογούν και να μας διώκουν για την πίστη στον Υιό του Θεού και για την αγάπη του. Ναι, αυτό και μόνο αυτό σημαίνει ο απαλός ζυγός του Χριστού και το ελαφρό φορτίο του. Τη δύναμη για να τα σηκώσουμε μας τη δίνει ο Σταυρός του Χριστού, που υψώνεται πάνω από τον κόσμο και τον φωτίζει, ο Σταυρός πάνω στον οποίο ο Υιός του Θεού υπέφερε τα πάθη και έδωσε την ζωή Του για να ζει ο άνθρωπος.

      Ας προσκυνήσουμε το υποπόδιο του Σταυρού του Χριστού με όλη την ψυχή μας. Αυτός είναι ο απαλός ζυγός του Χριστού, να ακολουθήσουμε τον δρόμο του μαρτυρίου και των διωγμών ο οποίος οδηγεί εκεί όπου αιώνια λάμπει ο Σταυρός του Χριστού μας. Ας ακολουθήσουμε τον Σωτήρα μας και ας θυμόμαστε πάντοτε ότι Αυτός που είναι αληθινός Θεός λέει για τον εαυτό Του ότι είναι πράος και ταπεινός τη καρδία. Να είμαστε και εμείς πράοι και ταπεινοί για να τον ακολουθήσουμε στον δρόμο προς την Βασιλεία της αιώνιας Δικαιοσύνης και του ανεσπέρου Φωτός. Αμήν.

ΠΗΓΗ:http://agiameteora.net/index.php/megalis-tessarakostis/4549-logos-agiou-louka-symferoupoleos-stin-kyriaki-tis-stavroproskyniseos.html

    "Δύναμις. Τον Σταυρόν Σου προσκυνούμεν Δέσποτα"

Από τον Άρχοντα Μουσικοδιδάσκαλο 

της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας

 Δημήτριο Σουρλατζή 

"Διαβάς εις ...Μακεδονίαν βοήθησον ημίν"

       Ιδιαιτέρως ωφελημένη υπήρξε η ενορία μας την Παρασκευή 14 Μαρτίου 2014, καθώς είχε την τιμή να φιλοξενήσει έναν εξαιρετικά ταλαντούχο ιεροψάλτη στην ακολουθία της Β΄ Στάσης των Χαιρετισμών. Ο λόγος για τον εξ Αιγίου ορμώμενο, απόφοιτο της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Βελλάς Ιωαννίνων και πρωτοψάλτη του Ιερού Ναού Αγίου Βασιλείου Ελαιώνα Αιγιαλείας κ. Αλέξιο Καλαπόδη, ο οποίος μεταβαίνοντας στην Μακεδονία προτίμησε να διανυκτερεύσει στην ενορία μας και να ψάλλει στην Ακολουθία των Χαιρετισμών. Η παρουσία του κ. Καλαπόδη έδωσε ιδιαίτερη χαρά σε όλους, αφού για άλλη μια φορά οι ενορίτες μας είχαν την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε μια ακολουθία όπου έψαλλε ένας άριστα καταρτισμένος στην βυζαντινή μουσική ψάλτης. Ευχόμαστε σε πιθανή μελλοντική του επίσκεψη πολύ σύντομα...

"Φως Χριστού φαίνει πάσι"

Γράφει ο Δημήτριος Β. Χήτος

      Το κορυφαίο γεγονός στη ζωή ενός χριστιανού είναι η  συμμετοχή του στο Μυστήριο των μυστηρίων, δηλαδή η μετοχή, η κοινωνία του με το Άχραντο Σώμα και το Τίμιο Αίμα του αναστάντος Χριστού. Δε νοείται Χριστιανός αποκομμένος οικειοθελώς από την Αναίμακτη Θυσία! Η μετάληψη των Αχράντων Μυστηρίων κρίνεται  α π α ρ α ί τ η τ η για την πνευματική επιβίωση όπως και ο Ίδιος ο Κύριος και Σωτήρ ημών Ιησούς Χριστός ομολογεί ρητά: "Αμήν αμήν λέγω υμίν, εάν μη φάγητε την σάρκα τού υιού τού ανθρώπου και πίητε αυτού το αίμα, ουκ έχετε ζωήν εν εαυτοίς. Ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα έχει ζωήν αιώνιον, και εγώ αναστήσω αυτόν εν τή εσχάτη ημέρα. Η γάρ σάρξ μου αληθώς εστι βρώσις, και το αίμά μου αληθώς εστι πόσις. ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα εν εμοί μένει, καγώ εν αυτώ" (Ιωάν. κεφ. στ΄).

        Υπό αυτό το πνεύμα εμφορούμενη η Εκκλησία, το Σώμα του ζώντος Χριστού, και μη θέλοντας να στερήσει τον Πολύτιμο Μαργαρίτη από τα μέλη της κατά την κατανυκτική περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής (κατά την οποία δεν επιτρέπεται η τέλεση της Θείας Λειτουργίας, εκτός Σαββάτου, Κυριακής, της εορτής του Ευαγγελισμού  της Θεοτόκου και Μεγάλης Πέμπτης), "εφηύρε" έναν ιδιόρρυθμο τρόπο παράθεσης του Κυριακού Δείπνου κατά τις καθημερινές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, που ονομάστηκε "Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία".

       Η ακολουθία αυτή τιτλοφορείται ως "Θεία Λειτουργία" κατ΄ οικονομίαν ή καλύτερα κατά χάριν. Κατά χάριν, διότι αποτελεί την ακολουθία του Εσπερινού κατά τον οποίο όμως προσφέρονται στους πιστούς προηγιασμένα Τίμια Δώρα, δηλαδή Σώμα και Αίμα Χριστού που έχουν προ αγιασθεί, έχουν καθαγιασθεί σε προηγούμενη τέλεια Θεία Λειτουργία που τελέσθηκε το παρελθόν Σάββατο ή την παρελθούσα Κυριακή.   

           Έχοντας απόλυτη ανάγκη την ενίσχυσή του ο κάθε χριστιανός κατ΄ αυτή την κατανυκτική και πολύ αυστηρή και ασκητική περίοδο μετέχει των Αχράντων Μυστηρίων εντός κάθε εβδομάδος (Τετάρτη, Παρασκευή) μετά την ενάτη ώρα, κατόπιν απολύτου νηστείας σε βρώση και πόση. Έτσι, διατηρώντας τον κατανυκτικό χαρακτήρα των ακολουθιών των ημερών, της κοινής και της κατ΄ ιδίαν προσευχής ο πιστός ενισχύεται στον πνευματικό του αγώνα προκειμένου να συνεχίσει ως το τέλος, και να φθάσει να προσκυνήσει την Αγία Ανάσταση!    

Κήρυγμα Κυριακής Α' των Νηστειών.

Του Ευαγγέλου Κίτσιου

Αποφοίτου 

Α.Ε.Α. Βελλάς Ιωαννίνων

(Από άμβωνος ομιλία, εκφωνηθείσα την 9/3/2014
 στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου
 Αρχιμανδρείου πόλεως Ιωαννίνων) 

«Όν έγραψε  Μωυσής εν τω Νόμω και οι Προφήται, ευρήκαμεν, Ιησούν τον υιόν του Ιωσήφ τον από Ναζαρέτ».

Αιδεσιμολογιώτατε Πάτερ, αγαπητοί μου αδελφοί!

     Η σημερινή ημέρα, Α΄ Κυριακή των Νηστειών είναι αφιερωμένη από την Αγία μας Εκκλησία στην τιμή της Εικόνος. Είναι δοσμένη στην Ορθοδοξία. Είναι  ορισμένη από τους Αγίους Πατέρες στην αναστήλωση των ι. εικόνων και στο Θρίαμβο της Αδιαιρέτου Εκκλησίας. Είναι γεμάτη από το Μυστήριο της Ι. Εικόνος Του Κυρίου.

     Στην ευαγγελική περικοπή που προ ολίγου ακούσαμε έγινε λόγος περί της κλήσεως των Μαθητών από τον Κύριο.

      Ο Κύριος αναχωρεί από τη Ναζαρέτ και εξέρχεται στη Γαλιλλαία. Εκεί έρχεται σε επαφή με τους πρώτους Μαθητές και Αποστόλους Του. Συναντά το Φίλιππο από Βηθσαιδά. Η πόλη αυτή ήτο η πατρίδα Ανδρέου και Πέτρου.

Κι έτσι απλά τον καλεί να Τον ακολουθήσει….

Και ο Φίλιππος τον ακολουθεί…… Προσκαλεί όμως τον αγαπητό του φίλο , το Ναθαναήλ η αλλιώς Βαρθολομαίο και του λέγει χαρακτηριστικά. «Για Αυτόν τον Οποίο έγραψε ο Μωυσής στο Νόμο και οι Προφήτες , τον βρήκαμε , είναι ο Ιησούς ο γιός του Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ». Για να λάβει την απάντηση, μια απάντηση δυσπιστίας.-Μπορεί να βγεί κάτι αγαθό, κάτι καλό από τη Ναζαρέτ; Η Ναζαρέτ αγαπητοί αδελφοί ήταν εκείνη τη χρονική περίοδο ένα ασήμαντο χωριό.

    Λογική  θα έλεγε κανείς και η γεμάτη δυσπιστία και απορία η απόκριση του Ναθαναήλ. Ο Φίλιππος όμως ως αδελφικός φίλος του Ναθαναήλ του λέγει με παρρησία. «Έρχου και ίδε».

     Έλα λοιπόν να δεις , πλησίασε και θα πιστέψεις, δέξου αυτό που σου λέγω αδελφέ διότι Αυτός είναι ο Σωτήρας.

      Και ο φίλος του τον ακολουθεί. Για να λάβει την απάντηση Του Κυρίου.-Να ένας Ισραηλίτης που δεν υπάρχει δόλος στην καρδιά του. Kαι ο Ναθαναήλ μένει έκθαμβος μπροστά στα λόγια Του Σωτήρος μας. Το μόνο που τολμά να ρωτήσει είναι από πού τον γνωρίζει ο Κύριος. Και Ο Κύριος του απαντά ότι πριν ο Φίλιππος σε καλέσει ήσουν κάτω από μια συκιά και προσευχόσουν…. Ο Ναθαναήλ πείθεται και ομολογεί ευθαρσώς, ότι Διδάσκαλε εσύ είσαι ο Υιός Του Θεού, ο Βασιλέας Του Ισραήλ. Ο Υιός και Λόγος Του θεού όμως «ο μόνος γινώσκων τα εγκάρδια», δηλαδή Εκείνος ο Οποίος ξέρει πραγματικά τι έχει στην καρδιά του ο καθένας και η καθεμιά μας προχωρά ένα βήμα παρακάτω και λέγει στον υπό κλήση Μαθητή Του. –Επειδή σου ανέφερα ότι σε είδα κάτω από το δένδρο πιστεύεις σε Μένα; Να είσαι σίγουρος ότι θα δείς πιο μεγάλα και θαυμαστά από αυτά που είδες σήμερα. Θα δείτε εννοεί τους Φίλους και Μαθητές Του, που εκείνη τη στιγμή βρισκόταν δίπλα Του από δω  και στο εξής τον Ουρανό ανοικτό και τους Αγγέλους Του Θεού ν ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν σε μένα ,στον Υιό του Ανθρώπου εκτελώντας το θέλημά Μου και διακονώντας Με.

  Μεγάλη η σπουδαιότητα της Κλήσεως του Φιλίππου και του Ναθαναήλ. Σημαντική, διότι με παρόμοιο τρόπο ο Σωτήρας Χριστός μας καλεί καθημερινά να έρθουμε κοντά Του. Να πλησιάσουμε την Ιερή Του Εικόνα. Να προγευθούμε των μελλόντων αγαθών τα οποία προετοίμασε ο Κυριος για όλους εμάς. Σε κοινωνία με Τον Κύριο, σε συμπόρευση μαζί  Του, σε συσταύρωση καλούμαστε όλοι αγαπητοί αδελφοί.  

   Ήδη διανύσαμε την Πρώτη Εβδομάδα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Την λεγομένη Καθαρά Εβδομάδα. Την Εβδομάδα στην οποία νεκρώνουμε τον Παλαιό Άνθρωπο ο οποίος ναι μεν πλάστηκε «κατ΄ εικόναν και καθ΄ ομοίωσιν» Του Πλάστη Του,  αλλά  εξέπεσε  και υποτάχθηκε στην πλάνη. Η Εκκλησία μας καλεί σε μετάνοια και περισυλλογή. Πάλι ο Υψηλός Θεός που «επί γής εφάνη ταπεινός άνθρωπος», μας καλεί σε κοινωνία μαζί Του. Για μια ακόμη φορά συγκαταβαίνει να μας δώσει ευκαιρία συνάντησης μαζί Του.

   Λαμπρό παράδειγμα αφοσίωσης στον Κύριο και το θέλημά Του είναι οι Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες που εορτάζουμε σήμερα. Τον συνάντησαν Τον Ιησού! Πρωτίστως όμως νέκρωσαν τα πάθη τα της σαρκός και ήλθαν μέσω της ζωής και του μαρτυρίου τους, σε μία μυστική σχέση μαζί Του.

     Η απάντησή τους μπροστά στην παγωμένη λίμνη της Σεβαστείας ήταν η εξής, «δριμύς ο χειμών , αλλά γλυκύς ο παράδεισος». Παραβίασαν την εντολή του αυτοκράτορος Λικινίου διότι βλέπανε την Ιερά Εικόνα Του Κυρίου να τους καλεί σε μυστική κοινωνία με Αυτόν. Αρνήθηκαν  την πρόσκαιρη ζωή για την Αιώνιο. Συστρατεύθηκαν τω Μόνω Θεώ και απέρριψαν τα πρόσκαιρα για τα αιώνια. Με το μαρτύριό τους επισφράγισαν την υποταγή τους στο θέλημα Του Κυρίου και αναστήλωσαν την Εικόνα του αμαρτωλού Ανθρώπου που αγωνιά και μάχεται για να συμμετάσχει στην Επουράνιο Βασιλεία. Λαμπρό το παράδειγμά τους και αξιομίμητο και αξιοζήλευτο.

     Η Εκκλησία σήμερα μας καλεί ν αναστηλώσουμε τον εαυτό μας. Το προσκλητήριό Της είναι για όλους μας ουσιαστικό και καθοριστικό. Όπως κάλεσε ο Κύριος τους μαθητές Του, που προαναφέρθηκε στην Ευαγγελική περικοπή, τους Αγίους Τεσσαράκοντα Μάρτυρες που εορτάζουμε σήμερα, όλους τους Μάρτυρες αδελφούς,  κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς που αγωνίσθηκαν για την Ορθή Πίστη και δώσανε και τη ζωή τους γι αυτήν.  Μας τείνει χείρα ελέους, χείρα βοηθείας, μας δίδει σανίδα και ελπίδα σωτηρίας.

   Πως θα γίνει όμως κάτι τέτοιο;

Δίνοντάς μας ευκαιρίες μέσα στη ζωή μας. Μία ευκαιρία συνυφασμένη με τη σωτηρία είναι η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Είναι η κατ΄ εξοχήν ομορφότερη και ασκητικότερη συνάμα περίοδος του εκκλησιαστικού έτους. Με μακροσκελείς Ακολουθίες και Αναγνώσματα, με δείκτες σωτηρίας, με στόχο την ελευθερία του Ανθρώπου από τα γήινα και πρόσκαιρα και την εναρμόνισή του στα επουράνια και αιώνια. Με πολλές αναφορές και ευκαιρίες για συνάντηση με τον Αναστάντα Κύριο τη φωτοφόρο Νύκτα της Αναστάσεως και με εκτενείς αναφορές στην αναστήλωση της ανθρώπινης φύσης και Εικόνας.

       Με τη σωτήριο Μετάνοια και εξομολόγηση, την αλλαγή ζωής και νοοτροπίας. Με την καταλλαγή, με τον εαυτό μας και  την κοινωνία με τον πλησίον μας. Με τη ελεημοσύνη, διότι όπως ο Χριστός μας αναφέρει στην επι του Όρους Ομιλία Του θα είναι «Μακάριοι οι ελεήμονες ότι αυτοί ελεηθήσονται». Με την τακτική προσέλευση στο Ποτήριον Της Ζωής, στη Θ. Κοινωνία. Με την ειρήνη, που καλόν είναι να έχουμε στην καρδιά μας αλλά και να τη μεταλαμπαδεύουμε στους εγγύς και τους μακράν αδελφούς. Με την ταπείνωση και τον αυτοέλεγχο, που θα μας καθηλώνουν τις σκέψεις και επιθυμίες. Με την εγκράτεια, η οποία είναι εν τέλει η σημαντικότερη αρετή, ο σκοπός της Νηστείας και ένα μεγάλο σκαλοπάτι για την πνευματική μας πρόοδο και τελείωση.

    Η σημερινή Κυριακή καλείται ως η Κυριακή της Ορθοδοξίας. Ένας σύγχρονος Ρουμάνος ασκητής, ο μακαριστός π. Κλεόπας έλεγε στα πνευματικά του παιδιά το εξής «Να τιμάτε την Κυριακή της Ορθοδοξίας όπως και την Κυριακή Του Πάσχα». Για ποιό λόγο; Για τον λόγο που μας αναφέρει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο μεγάλος μαχητής της Ορθοδοξίας, που θα εορτάσουμε την επομένη Κυριακή. «Το Ορθοδοξείν, αεί σχοινοβατείν». Δηλαδή το να είσαι Ορθόδοξος σημαίνει διαρκής αγώνας, διαρκής πάλη με τα πάθη, συνεχής επαγρύπνηση για κοινωνία με την Εκκλησία την Τοπική αλλά και την Οικουμενική , δηλαδή την Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία η Οποία σήμερα στην Κωνσταντινούπολη, αλλά και σε όλη την Οικουμένη εορτάζει την τιμή της Εικόνος και διαδηλώνει περίτρανα, ότι η τιμή της εικόνος επί το πρωτότυπον διαβαίνει, δηλαδή προσκυνώντας την Ι. Εικόνα του Κυρίου, Της Θεοτόκου, Των Αγίων τιμούμε εκείνη τη στιγμή και προσκυνούμε τα Ίδια Αυτά Πρόσωπα.

         Το να είσαι Ορθόδοξος, είναι στόχος σου και σκοπός σου να ζεις ένα διαρκές Πάσχα. Το να είσαι Ορθόδοξος, σημαίνει ότι μιμείσαι Τον Κύριό Σου και χαίρεσαι να Τον ακολουθείς και ταυτόχρονα να εκτελείς τις Θείες Του εντολές όσο δύσκολες κι αν είναι για σένα και τον κοινωνικό σου περίγυρο. Το να λες ότι είσαι Ορθόδοξος και να μην έχεις αποβάλλει τον Παλαιό Άνθρωπο με στόχο να ενδυθείς τον Καινούργιο, που έχει πλασθεί κατ` εικόνα και καθ` ομοίωση του Πλάστη Του είναι ατόπημα δυστυχώς ολισθηρό και πολύ οδυνηρό.

Αγαπητοί μου αδελφοί!

      Ο Λυτρωτής μας και πάλι σήμερα μας καλεί σε κοινωνία μαζί Του! Τολμώντας ν αναθεωρήσουμε τυχόν προκαταλήψεις και προλήψεις, καλό και ωφέλιμο θα είναι για την ψυχή μας να Τον δούμε δίπλα μας, όπου κι αν βρίσκεται. Βρίσκεται στην εικόνα του συνανθρώπου μας που πάσχει. Μόνο μ αυτόν τον τρόπο θα τιμήσουμε την Ιερή Του Εικόνα και θ αναστήσουμε την δική μας Εικόνα . ΑΜΗΝ!

Η βρύση του Μπορδοβαρίου ή η βρύση της Ιτιάς.

Γράφει ο Δημήτριος Β. Χήτος.

       Ποιος δε γνωρίζει το χάνι του Κούτλα ή κι αν δεν το γνωρίζει, ποιος δεν έχει περάσει από 'κει; Κάθε διαβάτης διερχόμενος μέσω της Δραγασιάς από το Χαροκόπι προς τον Πλάτανο αντικρίζει το οικοδόμημα που φαίνεται στην ανωτέρω φωτογραφία, το χάνι δηλαδή του Κούτλα.

          Το εν λόγω πανδοχείο, το μόνο άρτια σωζόμενο από όλα τα πανδοχεία της ευρύτερης περιοχής των Ιωαννίνων, χτίστηκε το 1909 από τον αείμνηστο Αναστάσιο Κούτλα, παππού του 88χρονου συνταξιούχου δασκάλου Αναστασίου Γ. Κούτλα που διαμένει μέχρι σήμερα εκεί. Το χάνι αποτελείται από δύο δίπατα οικοδομήματα στα βορειοανατολικά και νοτιοδυτικά άκρα της μάνδρας. Το οικοδόμημα που βρίσκεται δίπλα στο δημόσιο δρόμο ήταν το πανδοχείο. Στο ισόγειο λειτουργούσε το καφενείο-εστιατόριο και το μαγειρειό, ενώ στον όροφο το πανδοχείο φιλοξενίας. Το έτερο οικοδόμημα χρησίμευε πάντοτε ως οικία τς οικογένειας Κούτλα. Στην έσω πλευρά της μάνδρας και κατά μήκος αυτής ήταν χτισμένο το χάνι, δηλαδή οι στάβλοι των ζώων, ενώ στο κέντρο διατηρείται μέχρι σήμερα ένας ευρύχωρος αυλόγυρος. 

   Κι όμως, στο όλο οικοδομικό συγκρότημα που μοιάζει ως ενιαίο σύνολο υπάρχει μια λεπτομέρεια που παραμένει, ευτυχώς, για να θυμίζει στον περαστικό την ιστορία της περιοχής πριν την ανέγερση του πανδοχείου. Παρατηρώντας κανείς προσεκτικά την επιμήκη τοιχοποιία της μάνδρας, πλησίον της εισόδου του πανδοχείου και από την αριστερή της πλευρά, διακρίνει μια ασυνήθιστη εξοχή με ογκώδεις λίθους, μήκους πέντε μέτρων με τρεις "παραθύρες" χωνευτές στον τοίχο, η μία εκ των οποίων φανερώνει βίαιη, μεταγενέστερη επέμβαση στην υπάρχουσα τοιχοποιία. Ενώ, η υπόλοιπη δομή του τοίχου ως την κορυφή του, γρηπίδα (σύμφωνα με τη μαστορική τέχνη) διαφέρει κατά πολύ με αυτή της βάσης. 

        Η κατασκευή αυτή ήταν μια βρύση, η οποία προϋπήρχε του πανδοχείου και κατά την ανέγερση αυτού ενσωματώθηκε στον μαντρότοιχο. Η βρύση λοιπόν αυτή ήταν η "βρύση του Μπορδοβαρίου" (παλαιά ονομασία του Χαροκοπίου) ή η "βρύση  της Ιτιάς", κατά τον Κώστα Κρυστάλλη: "Τὴν κοιλάδα διήλθομεν ἐντὸς δύο ὡρῶν περίπου. Ὁ ἥλιος ἔκαιεν ὑπερβολικά. Ἡ δὲ ὀσμὴ τῆς χλωρασιᾶς, ἥτις ἀπορροφωμένη ὑπὸ τῶν ἀκτίνων του ἐξητμίζετο εἰς τὸν αἰθέρα, ἐπλήρου ἀπλήστως τὰ ὀσφρητικὰ ὄργανα ἡμῶν. Κατὰ τὰ ἄκρα αὐτῆς διέβημεν λειμῶνας τινάς, ἀπὸ τὴν εὐωδίαν τῶν ἀνθέων τῶν ὁποίων ἠρχίσαμεν νὰ μεθύωμεν. Εἰς τὸ τέλος τῆς κοιλάδος καὶ εἰς τοὺς πρόποδας τοῦ ὑπερκειμένου βουνοῦ Δρύσκου ρέει ταπεινὴ βρύσις, καλουμένη βρύσι τοῦ Μπορδοβάρι ἤ βρύσι τῆς ἰτιᾶς διὰ τὸ παρακείμενον χωρίον Μπουρδοβάρι καὶ τὰς ἐκεῖ πλησίον θαλλούσας ἰτέας".  (Κώστα Κρυστάλλη, Άπαντα, Οι βλάχοι της Πίνδου, Μαλακάσι, Εκδόσεις Μαίναλον, Αθήναι 1967, σελ. 75).  Η τοποθεσία αυτή αποτελούσε την εποχή εκείνη μια μικρή όαση για τους διαβάτες που κατευθύνονταν από τα Γιάννενα και τον κάμπο προς τα χωριά του Συρράκου και των Τζουμέρκων ή αντίστροφα.

   Στη ροή της βρύσης ήταν εντοιχισμένο ένα μεγάλο πέτρινο σκαλιστό κανούλι, από το οποίο σήμερα σώζεται μόνο η βάση του με τη ροή, σε ύψος  δέκα εκατοστών από το έδαφος. Η ροή στις παλαιές βρύσες βρισκόταν πάντοτε χαμηλά, ώστε να μπορούν τα ζώα (άλογα, μουλάρια, πρόβατα κ.τ.λ) να πίνουν νερό από το κανούλι της. Ωστόσο, η ροή σήμερα βρίσκεται τόσο χαμηλά λόγω των προσχώσεων κατά τη διάνοιξη του δρόμου.  Η βρύση αυτή στέρεψε το 1963 όταν η οικογένεια Κούτλα κατασκεύασε τη σημερινή βρύση τη λεγόμενη "του Κούτλα" πανήντα μέτρα ανατολικά του πανδοχείου.  Αφού η παλαιά βρύση έπαψε να ρέει το πηγαίο της νερό, τότε επενέβησαν σ' αυτή επιδιορθώνοντάς την ώστε να μοιάζει με τμήμα της υπάρχουσας τοιχοποιίας. 

         Παρόλα αυτά, τα σημάδια της βρύσης της Ιτιάς είναι ακόμη εμφανή, κι αξίζει να σταθεί κανείς στο πέρασμά του, και να την παρατηρήσει αναλογιζόμενος την παλαιά της δόξα, καθώς και αυτή του συγκροτήματος του πανδοχείου. 

Α΄ Στάση των Χαιρετισμών για το 2014.

   Η ακολουθία της Α΄ Στάσης των Χαιρετισμών

 στην Υπεραγία Θεοτόκο 

θα τελεσθεί στον Ιερό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Χαροκοπίου 

την Παρασκευή 7 Μαρτίου 2014 

στις 6:00 μ.μ., 

καθώς και οι υπόλοιπες Στάσεις, κάθε Παρασκευή του Μαρτίου την ίδια ώρα. 

Καλή Σαρακοστή!

Πετροβούνι, Ψυχοσάββατο για τους κεκοιμημένους του χωριού.

       

      Στο Πετροβούνι λειτούργησε ο εφημέριος της ενορίας μας π. Παύλος Βασιλείου το περασμένο Σάββατο 1η Μαρτίου 2014, προκειμένου να τελέσει το Ψυχοσάββατο υπέρ αναπαύσεως των κεκοιμημένων του χωριού. Παρά το δικαιολογημένα υπερβολικό κρύο του υψομέτρου (Πετροβούνι υψόμετρο 1000 μ.) και τον ισχυρό αέρα που κατέβαινε από τον Αη Λια σαν χείμαρος, οι λιγοστοί πλεόν κάτοικοι του άλλοτε πολυπληθούς Πετροβουνίου παραβρέθηκαν στη Θεία Λειτουργία ώστε να δεηθούν υπέρ αναπαύσεως των κεκοιμημένων προσφιλών τους προσώπων. Μετά τη Θεία Λειτουργία ο π. Παύλος επισκέφθηκε το κοιμητήριο και το οστεοφυλάκιο όπου "έριξε τρισάγιο" υπέρ των εκεί αναπαυομένων αδελφών μας.     

        Το επόμενο Σάββατο 8 Μαρτίου 2014, ανάμνηση του διά κολλύβων θαύματος του Αγίου Θεοδώρου, θα τελεσθεί ξανά Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών Πετροβουνίου.