"Καταβασίες Χριστουγέννων - Λεωνίδας Αστέρης"

"Υμνολογία των Χριστουγέννων"

"Από το βίο του Αγίου Νικολάου"

     

   ...Αφού είδαν όλα αυτά που συνέβησαν οι τρεις στρατηγοί μπήκαν στα πλοία τους και αναχώρησαν για τη Φρυγία, για ειρήνευση τους Ταϊφάλους. Πράγματι αφού νίκησαν τους Ταϊφάλους και τους ειρήνευσαν γύρισαν στην Κωνσταντινούπολη. Τότε ο Αυτοκράτορας τους τίμησε δίνοντάς τους πολλά δώρα και τους έβαλε σε ψηλώτερη θέση. 

    Μα ο σατανάς, που δεν θέλει το καλό κανενός, παρακίνησε μερικούς κακούς ανθρώπους να πλησιάσουν τον επίτροπο του Βασιλιά Αβλάβιο και να κατηγορήσουν τους στρατηγούς ότι τάχα δεν κτύπησαν τους επαναστάτες, παραμόνο έκαναν μυστική συμφωνία μαζί τους να κάνουν ξεχωριστό κράτος με βασιλιάδες τους τρείς στρατηγούς τον Νεπωτιανό, τον Ούρσο και τον Ερπύλιο. Οι συκοφάντες έδωσαν πολλά χρήματα στον Άβλάβιο και αυτός τους φυλάκισε χωρίς οι στρατηγοί να γνωρίζουν την αιτία. Οι κακοί εκείνοι άνθρωποι, φοβούμενοι μήπως φανερωθούν μια μέρα στο βασιλιά σαν ψεύτες, έδωσαν ακόμα περισσότερα χρήματα στον Αβλάβιο για να διατάξει να σκοτώσουν τους στρατηγούς. Αμέσως αυτός πήγε στον Αυτοκράτορα και του λέγει: " Πολυχρονεμένε μου Βασιλιά, οι τρείς στρατηγοί Νεπωτιανός, Ούρσος και Ερπυλίων τους οποίους έστειλες να ειρηνεύσουν τους Ταϊφάλους, αντί να εκτελέσουν την προσταγή σου, τους παρέσυραν με το μέρος τους και σκέπτονται να επαναστατήσουν κατά της βασιλείας σου. Εγώ τους φυλάκισα και τώρα η βασιλεία σου πρέπει να τους σκοτώσει για να γλυτώσεις από αυτούς και να παραδειγματιστούν και οι άλλοι". 

    Όταν ο αυτοκράτορας άκουσε τον Αβλάβιο τον πίστεψε και διάταξε να απικεφαλιστουν την επομένη μέρα. Τότε ο Αβλάβιος έγραψε την καταδίκη καί έστειλε είδηση στη φυλακή να δοθεί η αγγελία στους στρατηγούς. Όταν ο δεσμοφύλακας πήρε την είδηση και τη διάβασε, άρχισε να κλαίει και πήγε αμέσως στους στρατηγούς και τους είπε: " Αύριο αποκεφαλίζεσθε. Εάν έχετε κάτι να γράψετε στις οικογένειές σας να το πράξετε τό συντομότερο". Μόλις άκουσαν τη διαταγή του Βασιλιά παράλυσαν τα μέλη τους μη γνωρίζοντες την αιτία της καταδίκης και φώναζαν και έλεγαν: "Σε ποιό πράγμα φραίξαμε ενώπιον του Θεού και του Βασιλιά μας και καταδικαστήκαμε σε θάνατο; Ποιά είναι η αμαρτία μας και θέλουν να μας σκοτώσουν"; 

    Οι τρείς στρατηγοί έγραψαν στην φυλακή την διαθήκη τους και τις τελευταίες θελήσεις και επιθυμίες τους. Ο ένας από τους τρείς ο Νεπωτιανός είπε ότι στο σημείο που φτάσαμε τώρα, μόνο ο Επίσκοπος Λυκίας μπορεί να μας βοηθήσει και να μας σώσει από το θάνατο. Κανένας άλλος δεν μπορεί να μας ελευθερώσει και να μας σώσει. Θυμάστε, τους λέει, τι συνέβει στα Μύρα της Λυκίας με τον μέγα Νικόλαο, ο οποίος ελευρέρωσε από τον άδικο θάνατο τους τρείς άνδρες. Αυτός γνωρίζει για μας και πρέπει να προσευχηθούμε και να τον παρακαλέσουμε να μας απελευθερώσει. Πράγματι και οι τρείς με δάκρυα στα μάτια εβόησαν λέγοντες: " Κύριε, ο Θεός του Πατρός ημών Νιλολάου, ο οποίος ελευθέρωσε από τον άδικο θάνατο τους τρείς άνδρες στα Μύρα, πρόφθασε, Κύριε, και μη παρίδεις την αδικία αυτή και ούτε δε να μας λησμονήσεις απότον κίνδυνο θανάτου που βρισκόμαστε. Ελευθέρωσέ μας από τα χέρια των εχθρών μας και πρόφθασε σε βοήθειά μας, γιατί αύριο θα θανατωθούμε". Όλη τη νύχτα προσεύχονταν γονατιστοί μέσα στη φυλακή. Και πραγματικά, το ίδιο βράδυ, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος βλέπει οπτασία τον Άγιο Νικόλαο που του λέει: "Βασιλιά, ξύπνα και λευτέρωσε τους τρείς στρατηγούς σου, γιατί όσα σου είπαν είναι ψέμα. Άν δεν το κάνεις, γρήγορα θα πεθάνεις". "Ποίος είσαι σύ"; Ρώτησε ο βασιλιάς. "Είμαι ο Επίσκοπος Λυκίας, κι' εγώ τους φιλοξένησα και τους γνωρίζω καλά". 

     Ο Άγιος πήγε μετά στον Έπαρχο Αβλάβιο και του είπε: "Αβλάβιε, ανόητε, γιατί πήρες χρήματα και αδίκησες τους τρείς άνδρες, οι οποίοι δεν έπταισαν σε τίποτε; Γρήγορα να τους ελευθερώσεις, ειδάλλως θα πεθάνεις". "Ποίος είσαι συ", ρώτησε Αβλάβιος. 

      Ο Άγιος απάντησε ότι είναι ο Νικόλαος ο δούλος του Θεού και ο Αρχιερέας των Μυραίων. Μόλις είπε αυτά ο Άγιος, ο Αβλάβιος αμέσως ξύπνησε και σκεφτόταν τι σήμαινε το όραμά του. 

      Ενώ λοιπόν ο Αβλάβιος σκεφτόταν τα οραθέντα, έφθασαν οι υπηρέτες του βασιλιά Κωνσταντίνου και του λέγουν: "Πήγαινε γρήγορα και σε ζητά ο Βασιλιάς". Αμέσως πήγε και παρουσιάστηκε στο Βασιλιά, ο δε Βασιλιάς μόλιε τον είδε άρχισε να του διηγείταιο όραμα που είδε. Ο Αβλάβιος απάντησε αμέσως ότι είδε το ίδιο όνειρο και απορούσε πολύ. Τότε ο Βασιλιάς ζήτησε συγγνώμη από τους τρείς στρατηγούς και τους διηγήθηκε την οπτασία που είδε. 

     Οι τρείς στρατηγοί ελευθερώθηκαν και έγιναν μοναχοί. Τις δε περιουσίες τους τις μοίρασαν στους φτωχούς και στους δυστυχισμένους. Ο Βασιλιάς τους έδωσε ένα χρυσό Ευαγγέλιο, ένα χρυσό θυμιατήρι στολισμένο με πολύτιμους λίθους και δυο μεγάλες επίχρυσες λαμπάδες δώρα για την Εκκλησία στην οποία ήταν Αρχιερέας ο Άγιος Νικόλαος. 

http://anavaseis.blogspot.gr/2010/12/blog-post_06.html

"Ο Όσιος Πατήρ ημών Σάββας ο Ηγιασμένος"

    

     Ο Άγιος Σάββας καταγόταν από το χωριό Μουταλάσκη της Καππαδοκίας και ήταν γιος ευσεβών γονέων, του Ιωάννη και της Σοφίας . Από πολύ νωρίς γνώρισε τις θείες βουλές και αποφάσισε να αφιερωθεί στο μοναστικό βίο. Είχε τόση πίστη που κάποτε μπήκε σε ένα κλίβανο πυρός από τον οποίο βγήκε αβλαβής με τη βοήθεια του Θεού. Όταν ήταν δεκαοχτώ ετών έφυγε από το μοναστήρι των Φλαβιανών και πήγε στα Ιεροσόλυμα. Από εκεί κατευθύνθηκε προς την έρημο της Ανατολής για να συναντήσει τον Μέγα Ευθύμιο (βλέπε 20 Ιανουαρίου). Ο Ευθύμιος τον έστειλε σε ένα κοινόβιο, το οποίο διηύθυνε ο όσιος Θεόκτιστος (βλέπε 3 Σεπτεμβρίου). Ο Άγιος Σάββας κατά την παραμονή του στο κοινόβιο έλαμψε λόγω του χαρακτήρα του και των αρετών του. Μάλιστα ήταν τόσο σοβαρός και ηθικός - παρά το νεαρόν της ηλικίας - που προσαγορεύτηκε παιδαριογέροντας από τον Μέγα Ευθύμιο. Ο Άγιος Σάββας όσο μεγάλωνε τροφοδοτούσε όλο και περισσότερο το πνεύμα του, γι' αυτό και τιμήθηκε με το χάρισμα της θαυματουργίας. Το χάρισμα αυτό το επιστράτευσε στην υπηρεσία των φτωχών και των ασθενών και έτσι επιτέλεσε σημαντικότατα έργα. Για την αγιότητα της ζωής του και για τη μεγάλη του φήμη, είχε σταλεί από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων δυο φορές πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη, προς το βασιλιά Αναστάσιο και έπειτα προς τον Ιουστινιανό. Σε ηλικία ενενήντα τεσσάρων ετών, το 534 μ.Χ., ανήλθε προς Κύριον εν ειρήνη.

      Το 584 μ.Χ., το Λείψανο του Αγίου Σάββα ανακομίσθηκε αδιάφθορο όταν ανοίχθηκε ο τάφος του για να ενταφιαστεί ο Ηγούμενος Κασσιανός. Αρχικά διαφυλάχθηκε στη Μονή του και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, κατά την περίοδο των Αραβικών επιδρομών. Για τον χρόνο άφιξης του στη Βενετία επικρατούν δύο παραδόσεις. Σύμφωνα με την πρώτη το Λείψανο είχε μεταφερθεί στην Κωνσταντινούπολη, απ’ όπου το 1026 μ.Χ. το έκλεψε ο Βενετός ευγενής Πέτρος Centranico (έπειτα Δόγης, 1026 - 1031 μ.Χ.), επί των ημερών του Δόγη Tribunio Menio (982 - 1026 μ.Χ.), το μετέφερε στη Βενετία και το κατέθεσε στο Ναό του Αγίου Αντωνίνου. Κατά την δεύτερη παράδοση το Λείψανο δεν μεταφέρθηκε ποτέ στην Κωνσταντινούπολη, αλλά διαφυλάχθηκε στον Άγιο Ιωάννη της Άκρας, απ’ όπου μεταφέρθηκε από τούς Γενουάτες στην ανταγωνίστρια της Βενετίας πόλη τους. το 1257 μ.Χ. οι Βενετοί πέτυχαν να μεταφέρουν το Λείψανο στη Βενετία. Η παρουσία του Λειψάνου του Αγίου Σάββα στη Βενετία επιβεβαιώνεται από την σχετική ομολογία του Σαββαΐτου Μοναχού Σωφρονίου στον Μητροπολίτη Ρωσίας Άγιο Μακάριο, το 1547 μ.Χ. Το 1965 μ.Χ., μετά από ενέργειες του Πατριάρχου Βενεδίκτου, η ρωμαιοκαθολική Εκκλησία επέστρεψε το Λείψανο στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και φυλάσσεται έκτοτε στη Μονή του.

http://www.saint.gr/3154/saint.aspx

"Μνήμη Ιωάννου Οσίου του Δαμασκηνού"

     

      Ο άγιος Ιωάννης, ο λεγόμενος Δαμασκηνός, έζησε κατά την εποχή της βασιλείας του Λέοντος Γ' του Ισαύρου (717-741) και μέχρι της βασιλείας του διαδόχου αυτού Κωνσταντίνου του Κoπρωνύμου.

     Ονομάσθηκε ο άγιος «Δαμασκηνός» από το όνομα της ιδιαιτέρας του πατρίδας Δαμασκού. Η πόλη αυτή βρίσκεται στη Συρία. Την εποχή, που γεννήθηκε, ήταν η πόλη υποδουλωμένη στους Αγαρηνούς και οι κάτοικοι είχαν αλλάξει την πίστη τους. Μόνο οι γονείς του Ιωάννη ήσαν πιστοί και ευσεβείς, σαν τα ευωδιαστά ρόδα ανάμεσα στα αγκάθια. Ο Θεός για τη αρετή τους, τους αντάμειψε και τους έκανε θαυμαστούς. Αυτοί οι αιχμάλωτοι έγιναν κριτές των κυριών τους. Καθώς συνέβη στους Τρεις Παίδες, που ήσαν Αιχμάλωτοι των Ασσυρίων και στον Ιωσήφ, που ήταν αιχμάλωτος των Αιγυπτίων. Και τώρα ο πατέρας του Ιωάννη έγινε πρωτοσύμβουλος του Αμηρά.

      Αυτόν διάλεξε για να τον έχει σύμβουλο και διοικητή των δημοσίων, αν και ήταν αλλόπιστος, εξ' αιτίας του πλούτου του και της καταγωγής του.

    Σαν διοικητής κυβερνούσε τη χώρα με δικαιοσύνη και σοφία. Ήταν πολύ φιλάνθρωπος και έδινε από τον πλούτο του για να εξαγοράζει και να ελευθερώνει τους αιχμαλώτους από τους Αγαρηνούς, γιατί κινδύνευαν να χάσουν την πίστη τους και τη ζωή τους. Έπειτα έδινε γη για να την καλλιεργούν σ' όσους ήθελαν να μείνουν στην Ιουδαία ή στη Παλαιστίνη, γιατί εκεί είχε πολλά χωράφια. Όσοι πάλι δεν ήθελαν να μείνουν εκεί, τους έδινε χρήματα για να πάνε, όπου ήθελαν.

     Δεν ξόδευε ποτέ χρήματα σε συμπόσια ή για πολύτιμα φορέματα, όπως συνηθίζουν οι πλούσιοι, αλλά μόνο για θεάρεστα έργα.

     Ο Θεός σαν αμοιβή για τα φιλάνθρωπα έργα του, του χάρισε τον Ιωάννη, τον παγκόσμιο φωστήρα της Εκκλησίας, που τη στόλισε με εξαιρετικά τροπάρια.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.impantokratoros.gr/31C0101E.el.aspx

"Η προσφώνηση επί τη υποδοχή του Ιωαννίνων στην Κράψη"

"

Υπό του 
Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου 
π. Νικολάου Αλεξίου

(Εκφωνηθείσα εις Κράψην επί τη υποδοχή του νέου Μητροπολίτου Ιωαννίνων κ. Μαξίμου)  

Σεβασμιώτατε,

      Τρανή η μέρα η σημερινή για το μικρό, συνάμα και μεγάλο, ιστορικό χωριό μας. Ημέρα ην εποίησεν ο Κύριος αγαλλιασώμεθα και εφρανθώμεν εν αυτή! Χαρμόσυνη η σημερινή μέρα για όλους εμάς που βρισκόμαστε σήμερα εδώ. Χαρμόσυνα χτυπάει και η καμπάνα τ΄ Αϊ Νικόλα μας κι ενώνει τη φωνή της με τ' άλλα δέκα καμπαναριά απ' όλα τα παρεκκλήσια μας και ακούγονται μακρυά, πέρα από το ποτάμι. Στη Βάξια και στη Τζιόρα, κι απ' το Τζιουμέρκο ως το Ζαγόρι και πίσω ως τα βλαχοχώρια της Πίνδου και διαλαλούν το χαρμόσυνο μήνυμα, και λένε: Σήμερα στον Αϊ Νικόλα μας διαβάζει ο Δεσπότης!

      Σεβασμιώτατε, δεν είναι υπερβολή να ειπούμε ότι την ημέρα τη σημερινή την καρτερούσαν οι αιώνες. Πρώτος σας ανέμενε ο προστάτης Άγιός μας, ο Αϊ Νικόλας μας που όλοι εμείς Κραψίτες τον έχουμε προσκέφαλο και απαντοχή. Και δεν υπάρχει τίποτε ιερότερο στη ζωή μας από την εκκλησιά μας, τη δικιά μας εκκλησιά, την εκκλησιά που βαπτιστήκαμε και γίναμε Χριστιανοί Ορθόδοξη και που σ΄ αυτή θα αφήσουμε τα κόκαλά μας, δίπλα στα οστέα των προπαππούδων μας.

          Και μαζί με τον Αϊ Νικόλα μας σας περίμενε ο Πατριάρχης μας, που έχτισε τον ναόν αυτόν πρωτού 451 χρόνια εις μνημόσυνον των γονέων του Νικολάου και Πανάγιως. Κι αντάμα με τον Πατριάρχη μας σας περίμεναν οι επιφανείς αγιογράφοι του ναού αυτού, τα αδέλφια Φράγκος Κατελάνος και Γεώργιος Ιερεύς, Εκκλησιάρχης Θηβών της Βιωτίας, μαθηται του Θεοφάνους του Κρητός, οι οποίοι εκόσμησαν τον ναόν αυτόν με τας θαυμασίας τοιχογραφίας του, τας οποίας θαμαύζουν οι αιώνες.
              Σας ανέμενε, ακόμα δεσπότη μου, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός που διάβηκε από το γεφύρι που είχε χτίσει ο Πατριάρχης στον Άραχθο, και στήριξε με το λόγο του, τα θαύματα και τις προφητείες του τον υπόδουλο λαό των Ηπειρωτών και κράτησε άσβεστη τη φλόγα των Ρωμιών για το "ακριβό ποθούμενο".

                Σας καρτερούσαν επίσης, οι εξήντα Κραψίτισσες μανάδες που έστειλαν τα παιδιά τους αντάμα με τον Ήρωα Κραψίτη Οπλαρχηγό Γιάννη Κώστα και μαζί με τα άλλα εκατόν είκοσι παλικάρια από τη Σαμαρίνα με το δικό τους Καπετάνιο Μίχο Φλώρο, στην πολιορκία του Μεσολογγίου, και πολέμησαν στη ντάπια του Μακρή κι έπεσαν κατά την Έξοδο. Και πάει το αίμα τους νερό κι έγινε αυλάκι και πότισε το Δέντρο της Λευτεριάς για να ανθίσει και να βγάλει αργότερα τον καρπό της λευτεριάς. Και δεν γύρισε κανείς πίσω στο σπίτι του, κι έγιναν θρύλος, ιστορία, μοιρολόι κι ύστερα τραγούδι στο στόμα των ίδιων των μανάδων τους, των γυναικών τους και των θυγατέρων τους:

 "Εσείς παιδιά κλεφτόιπουλα, παιδιά απ' τη Σαμαρίνα,

 σαν πάτε απάνω στα βουνά, ψηλά στα βλαχοχώρια, 

ντουφέκια να μη ρίξετε, τραγούδια να μην πείτε. 

Κι αν σας ρωτήσει η μάνα μου κι η δόλια η αδερφή μου,

 μην πείτε πως σκοτώθηκα, πως είμαι σκοτωμένος. 

Να πείτε πως παντρεύτηκα κάτω στο Μεσολόγγι, 

πείρα την πλάκα πεθερά, τη μαύρη γης γυναίκα".      

  
            Σας καρτερούσε η γενεά του 1821 με τον Οπλαρχηγό Θανάση Σιάμο."Βαρύ φόρο αίματος έδωσαν οι Κραψίτες" ως γράφει ο συντοπίτης μας, Συρρακιώτης ποιητής Κώστας Κρυστάλλης. Εκτός δε τούτων και πολλούς άλλους παραχώρησε εις τον Ιερόν Αγώνα το Κράψι, ων τα ονόματα μετά τούτων και άλλων ελησμονήθησαν δυστυχώς!
             Σας περίμεναν οι καλόγεροι της παρακείμενης Ιεράς Μονής Γκρόπα Παναγιάς, από τον πνευματικό Καλλίνικο έως τον τελευταίο Ηγούμενο Άνθιμο. Καθώς και οι παπάδες του Ναού αυτού, από τον παπά Γιάννη Χρόνη έως τον ήρωα παπά Χρηστάκη. Και μαζί με τις καλογέρισσες του Άι Νικόλα, το απλοϊκό ποίμνιο τους, που μερίμνησαν για την εκκλησιά μας και έφτασε ως τις μέρες μας.
             Σας περίμεναν κι εκείνοι που τα ονόματά τους είναι γραμμένα στην πλάκα του ηρώου, έξω απ' την πόρτα της εκκλησιάς. Πολέμησαν κι αυτοί, κι έχασαν τα νιάτα τους για τα ίδια ιδανικά. Σας περίμενε κι εκείνο το άσπρο μάρμαρο που κοσμεί την πλατεία του χωριού μας και εικονίζει την μορφή του αειμνήστου προέδρου της Κοινότητός μας, Αποστόλου Καντζέλη, ανδρός ποικιλοτρόπως ευεργετούντος τους συμπολίτας του.
             Και μαζί με τους συγχωρεμένους, σας καρτερούσαμε κι όλοι εμείς οι ζωντανοί Κραψίτες, απ' τους ασπρομάλληδες γέροντες μέχρι τα παλικάρια αυτά που σας δορυφορούν σήμερα, δεσπότη μου. Κι ομοιάζουμε με το ποίμνιο εκείνο που σιγά σιγά αποκτά ποιμένα. Κι είδαν τα μάτια μας δεσπότη στο θρόνο τ' Άι Νικόλα μας, που δεν είχε ανέβει τα τελευταία εκατόν είκοσι χρόνια, εάν εξαιρέσουμε την περσινή εορτή των 450 ετών. 
      Κι ο λόγος της προσμονής αυτής, ζώντων και κεκοιμημένων, ένας και μοναδικός: να μας αναφέρετε Σεβασμιώτατε. Να αναφέρετε στο Ιερό Θυσιαστήριο τα ονόματα γνωστών και αγνώστων, όλων των συγχωριανών μας που έζησαν εν ορθοδόξο πνεύματι, και αναπαύθησαν εν Κυρίω, είτε εδώ είτε στην ξενιτιά.
        Αλλά να αναφέρετε και τη γενεά μας που αξιώθηκε να αποκαταστήσει το αρχαίο τούτο μνημείο. Από την Ελληνική Πολιτεία, πρωτοστατούντος του Περιφερειάρχου μας κ. Αλεξάνδρου Καχριμάνη και του συγχωριανού μας πρώην Νομάρχου κ. Νικολάου Ζαρμπαλά, οι οποίοι ενέταξαν και χρηματοδότησαν τις εργασίες αποκαστασάσεως μέσω οικονομικών προγραμμάτων του Ελληνικού Κράτους, έως τους μεγάλους ευεργέτες μας αδελφούς Δημήτριον και Ευάγγελον Κααντζέλην, που συνέχισαν και ολοκλήρωσαν την αποκατάσταση και τον εξωραϊσμό. Κατασκευάσαντες δε τα πέριξ του ναού καλντερίμια, καθώς και τις δύο πλατείες αμπελικού και το οστεοφυλάκιο, ώστε να μπορούμε σήμερα εμείς να αναφωνήσωμεν: "ποτέ χριστιανική φωνή Θεόν δε θα δοξάσει σε πιο ομορφότερη εκκλησιά".
         Όμως τα τελευταία χρόνια, ενώ κάθε Κυριακή στη Μητρόπολή μας "τα Μαναστήρια ψέλνουνε κι εκκλησιές διαβάζουν, μόν΄ η δική μας εκκλησιά δεν ψέλνει δε διαβάζει". Ο σεβάσμιος εφημέριός μας πατήρ Δημήτριος κάμπτεται, Σεβασμιώτατε, κάτω από το βαθύ γήρας των 90 ετών, κι από την κόποση της εφημερίας του διακονών μια ζωή νύχτα και μέρα μέσα στο ναό αυτό. Και θέλουμε σήμερα εδώ, μπροστά στο δεσπότη μας, όλοι εμείς οι νεότεροι να καταθέσουμε τις άπειρες ευχαριστίες μας και την ευγνωμοσύνην μας στο σεβάσμιο πρόσωπό σου γέροντα. Ευχαριστώντας θερμώς και τους πατέρες οι οποίοι εν εσχάτοις έτεσιν εξυπηρετούν την ενορία μας: π. Κωνσταντίνον, π. Δημοσθένην και π. Παύλον.

Ομοθυμαδόν 

άπαντες οι παρευρισκόμενοι 

παρακαλούμεν την αγιοσύνην σου:

     Θέλουμε  Σεβασμιώτατε να λειτουργείται και οι δική μας εκκλησιά, και να είστε βέβαιος πως οι Κραψίτες, εγγόνια και δισέγγονα του Πατριάρχου Ιωάσαφ, σαν ξέρουν ότι λειτουργάει ο Άι Νικόλας μας με μόνιμο ιερέα, σαν το μελίσσι στο κρινί απ' όπου κι αν βρίσκονται σκορπισμένοι, θα έρχονται να λειτουργηθούν και να ανάψουν κερί στα κόκαλα των γονέων τους.Έτσι, θα αναφέρεται και το δικόσας όνομα εις το αρχαίον τούτο Ιερόν Θυσιαστήριον:

"Εν πρώτοις μνήσθητι Κύριε του Αρχιεπισκόπου ημών Μαξίμου, ον χάρισαι ταις Αγίαις Σου Εκκλησίαις εν ειρήνη, σώον, έντιμον, υγειά, μακροημερεύοντα και ορθοτομούντα τον Λόγον της Σης Αληθείας".

      Εξ ονόματος γηραιού μας εφημερίου, της Εκκλησιαστικής Επιτροπής, των Προέδρων των Κοινοτήτων μας - Κράψης, Ανατολικής και Δρίσκου, της Αδελφότητος Κραψιτών Ιωαννίνων, της Αδελφότητος Κραψιτών Αθηνών, του Πολιτιστικού Συλλόγου Κραψιτών και του Πολιτιστικού Συλλόγου Σεισμοπλήκτων,

σας καλωσορίζουμε στο χωριό μας 

και σας ευχαριστούμε θερμά, διότι δεν ξεχάσατε κι εμάς το "μικρόν ποίμνιον" και μας αγιάσατε σήμερα, παρέχοντας τας πατρικάς σας ευχάς.

      Εις ανάμνησιν της πρώτης επισκέψεώς σας στο Κράψι, δεχθείτε παρακαλώ ένα ξυλόγλυπτο, παραδοσιακό σεντούκι, δείγμα Μετσοβίτικης ξυλογλυπτικής τέχνης, το οποίο εσωτερικά έχει ζωγραφισμένη την πόλη των ονείρων μας, την Κωνσταντινούπολιν.  Μέσα σ' αυτή την κασέλα θα βρείτε Σεβασμιώτατε μια βελέντζα κόκκινη, υποδεικνύουσσα το χαρμόσυνον και ευτυχές της σημερινής ημέρας, μαζί δε με αυτή, διάφορα προϊόντα της γης μας. 

Και κάπου εκεί μ΄όλα αυτά, την υιικήν αφοσίωσιν των Κραψιτών εις το σεπτόν πρόσωπόν σας.  

Η πανήγυρις του Αγίου Νικολάου "εις Κοπάνους"

   

   Το ερχόμενο Σάββατο 6 Δεκεμβρίου, 

εορτή του εν αγίοις πατρός ημών Νικολάου 

Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας του Θαυματουργού,

πανηγυρίζει ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου («εις Κοπάνους»)

 πόλεως Ιωαννίνων, σύμφωνα με το ακόλουθο πρόγραμμα:

Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου:

Ώρα 17.00: Μέγας Εσπερινός, με Αρτοκλασία.

Σάββατο 6 Δεκεμβρίου:

Ώρα 07.30: Όρθρος και Πανηγυρική Θεία Λειτουργία.

Ώρα 17.00: Εσπερινός Σαββάτου.

http://eiskopanous.blogspot.gr/2014/12/blog-post.html